سعدی
شمارهٔ ۶۷
این باد و بروت و نخوت اندر بینی
آن روز که از عمل بیفتی بینی
سعدی
ادامه‌ی مفردات
- شمارهٔ ۶۹مردی نه به قوتست و شمشیرزنی
- شمارهٔ ۷۰به پارسایی و رندی و فسق و مستوری
- شمارهٔ ۷۱چو نفس آرام می‌گیرد چه در قصری چه در غاری
- شمارهٔ ۷۲شمع کز حد به در بیفروزی
- شمارهٔ ۷۳تو با این لطف دلبندی چرا با ما نپیوندی
- شمارهٔ ۷۴نقاب از بهر آن باشد که بربندند روی زشت
- شمارهٔ ۷۵از دست کسی بستده هر روز عطایی
- شمارهٔ ۷۶ای گرگ نگفتمت که روزی
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.