سعدی
شمارهٔ ۳۴
گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود
مشنو که چشم آدمی تنگ پر شود
سعدی
ادامه‌ی مفردات
- شمارهٔ ۳۶بخت در اول فطرت چو نباشد مسعود
- شمارهٔ ۳۷ناامید از در رحمت به کجا شاید رفت
- شمارهٔ ۳۸سفله را قوت مده چندانکه مستولی شود
- شمارهٔ ۳۹نهاد بد نپسندد خدای نیکوکار
- شمارهٔ ۴۰بزرگی نماند بر آن پایدار
- شمارهٔ ۴۱چه داند خوابناک مست مخمور
- شمارهٔ ۴۲دو عاشق را به هم بهتر بود روز
- شمارهٔ ۴۳به شکر آنکه تو در خانه‌ای و اهلت پیش
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.