سعدی
شمارهٔ ۲۹
خورشید که بر جامهٔ درویش افتد
از بخت نگونش ابر در پیش افتد
سعدی
ادامه‌ی مفردات
- شمارهٔ ۳۱نه هر بیرون که بپسندی درونش همچنان باشد
- شمارهٔ ۳۲سگ هم از کوچکی پلید بود
- شمارهٔ ۳۳شادمانی مکن که دشمن مرد
- شمارهٔ ۳۴گر هیمه عود گردد و گر سنگ در شود
- شمارهٔ ۳۵هر که دندان به خویشتن بنهاد
- شمارهٔ ۳۶بخت در اول فطرت چو نباشد مسعود
- شمارهٔ ۳۷ناامید از در رحمت به کجا شاید رفت
- شمارهٔ ۳۸سفله را قوت مده چندانکه مستولی شود
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.