سعدی
شمارهٔ ۲
همه را ده چو می‌دهی موسوم
نه یکی راضی و دگر محروم
خیر با همگنان بباید کرد
تا نیفتد میان ایشان گرد
کانچه در کفه‌ای بیفزاید
به دگر بیخلاف درباید
سعدی
ادامه‌ی مثنویات
- شمارهٔ ۴نظر کن درین موی باریک سر
- شمارهٔ ۵نخست اندیشه کن آنگاه گفتار
- شمارهٔ ۶چه نیکو گفت ابراهیم ادهم
- شمارهٔ ۷یکی را دیدم اندر جایگاهی
- شمارهٔ ۸چه سرپوشیدگان مرد بودند
- شمارهٔ ۹نکویی گرچه با ناکس نشاید
- شمارهٔ ۱۰نمیرد گر بمیرد نیکنامی
- شمارهٔ ۱۱هیچ دانی که چیست دخل حرام
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.