سعدی
شمارهٔ ۱۷۷
نکویی بابدان کردن وبالست
ندانند این سخن جز هوشمندان
ز بهر آنکه با گرگان نکویی
بدی باشد به حال گوسفندان
سعدی
ادامه‌ی قطعات
- شمارهٔ ۱۷۹پسران فلان سه بدبختند
- شمارهٔ ۱۸۰خدایا فضل کن گنج قناعت
- شمارهٔ ۱۸۱گدایان بینی اندر روز محشر
- شمارهٔ ۱۸۲چو می‌دانستی افتادن به ناچار
- شمارهٔ ۱۸۳صبر بر قسمت خدا کردن
- شمارهٔ ۱۸۴هر بد که به خود نمی‌پسندی
- شمارهٔ ۱۸۵هان ای نهاده تیر جفا در کمان حکم
- شمارهٔ ۱۸۶دوران ملک ظالم و فرمان قاطعش
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.