سعدی
شمارهٔ ۷
تَتَری گر کُشد مُخَنَّث را
تَتَری را دگر نباید کُشت
چند باشد چو جِسرِ بغدادش
آب در زیر و آدمی در پشت؟
سعدی
ادامه‌ی خبیثات
- شمارهٔ ۹مردکی را که زن طلاق افتاد
- شمارهٔ ۱۰آن شیفته را چو باد در بوق افتاد
- شمارهٔ ۱۱آن عهد به یاد داری و دولت و داد
- شمارهٔ ۱۲گفتم که بیا پیش من ای حور‌نژاد
- شمارهٔ ۱۳ترسم که بنفشه آب سیبت ببرد
- شمارهٔ ۱۴طبّ جالینوس باشد کیر در کون تو برد
- شمارهٔ ۱۵از می طرب افزاید و مردی خیزد
- شمارهٔ ۱۶هر کس که به بارگاه سامی نرسد
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.