سعدی
شمارهٔ ۱۰
آن شیفته را چو باد در بوق افتاد
آن گنبد سیم‌رنگ بر باد بداد
از بهر مناره بادیه وقف بکرد
همسایهٔ بد خدای کس را ندهاد
سعدی
ادامه‌ی خبیثات
- شمارهٔ ۱۲گفتم که بیا پیش من ای حور‌نژاد
- شمارهٔ ۱۳ترسم که بنفشه آب سیبت ببرد
- شمارهٔ ۱۴طبّ جالینوس باشد کیر در کون تو برد
- شمارهٔ ۱۵از می طرب افزاید و مردی خیزد
- شمارهٔ ۱۶هر کس که به بارگاه سامی نرسد
- شمارهٔ ۱۷دیوار چه حاجت که مُنقَّش باشد
- شمارهٔ ۱۸زر به خر کنده‌ای نباید داد
- شمارهٔ ۱۹ندیدم اَمرد سی ساله چون تو در عالم
درباره‌ی سعدی
مشرف‌الدین مصلح بن عبدالله شیرازی شاعر و نویسندهٔ بزرگ قرن هفتم هجری قمری است. اهل ادب به وی لقب «استادِ سخن»، «پادشاهِ سخن»، «شیخِ اجل» و حتی به طور مطلق، «استاد» داده‌اند. تخلص او «سعدی» است که از نام اتابک مظفرالدین سعد پسر ابوبکر پسر سعد پسر زنگی گرفته شده است. او احتمالاً بین سال‌های ۶۰۰ تا ۶۱۵ هجری قمری زاده شده...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.