پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۵۹اگر من زونجت نخوردم گهی
  2. شمارهٔ ۶۰مدخلان را رکاب زرآگین
  3. شمارهٔ ۶۱تا زنده‌ام مرا نیست جز مدح تو دگر کار
  4. شمارهٔ ۶۲گزیده چهار توست، بدو در جهانهان
  5. شمارهٔ ۶۳چنان بار برآورد به خویشتن
  6. شمارهٔ ۶۴فاخته بر سرو شاهرود بر آورد
  7. شمارهٔ ۶۵علم ابر و تندر بود کوس او
  8. شمارهٔ ۶۶چون لطیف آید به گاه نوبهار
همه‌ی ابیات پراکنده ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.