پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۶۴فاخته بر سرو شاهرود بر آورد
  2. شمارهٔ ۶۵علم ابر و تندر بود کوس او
  3. شمارهٔ ۶۶چون لطیف آید به گاه نوبهار
  4. شمارهٔ ۶۷به حقّ آن خمّ زلف، بسان منقار باز
  5. شمارهٔ ۶۸در عمل تا دیر بازی و درازی ممکنست
  6. شمارهٔ ۶۹تازیان دوان همی آید
  7. شمارهٔ ۷۰چون سپرم نه میان بزم به نوروز
  8. شمارهٔ ۷۱نهاد روی به حضرت، چنان که روبه پیر
همه‌ی ابیات پراکنده ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.