پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۱۳۸

به جای هر گران مایه فرومایه نشانیده

نمانیدست ساراوی و کرهٔ اوت مانیده

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۴۰در راه نشابور دهی دیدم بس خوب
  2. شمارهٔ ۱۴۱جعدی سیاه دارد، کز کشی
  3. شمارهٔ ۱۴۲کز شاعران نوندمنم و نوگواره
  4. شمارهٔ ۱۴۳ای خون دوستانت به گردن، مکن بزه
  5. شمارهٔ ۱۴۴بتگک ازان گزیده‌ام این کازه
  6. شمارهٔ ۱۴۵یک سو کشمش چادر، یک سو نهمش موزه
  7. شمارهٔ ۱۴۶ناگاه برآرند ز کنج تو خروشی
  8. شمارهٔ ۱۴۷خوش آن نبیذ غارجی با دوستان یکدله
همه‌ی ابیات پراکنده ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.