پرش به محتوای اصلی
رودکی رودکی

ابیات پراکنده

شمارهٔ ۱۳۵

منم خو کرده بر بوسش، چنان چون باز بر مسته

چنان بانگ آرم از بوسش، چنان چون بشکنی پسته

ادامه‌ی ابیات پراکنده

  1. شمارهٔ ۱۳۷آتش هجر ترا هیزم منم
  2. شمارهٔ ۱۳۸به جای هر گران مایه فرومایه نشانیده
  3. شمارهٔ ۱۳۹گر نعم‌های او چو چرخ دوان
  4. شمارهٔ ۱۴۰در راه نشابور دهی دیدم بس خوب
  5. شمارهٔ ۱۴۱جعدی سیاه دارد، کز کشی
  6. شمارهٔ ۱۴۲کز شاعران نوندمنم و نوگواره
  7. شمارهٔ ۱۴۳ای خون دوستانت به گردن، مکن بزه
  8. شمارهٔ ۱۴۴بتگک ازان گزیده‌ام این کازه
همه‌ی ابیات پراکنده ←

رودکی درباره‌ی رودکی

ابوعبدالله جعفر بن محمد بن حکیم بن عبدالرحمن بن آدم رودکی سمرقندی؛ زادهٔ اواسط قرن سوم هجری قمری (شاید ۲۴۴ قمری) از شاعران ایرانی دورهٔ سامانی در سدهٔ چهارم هجری قمری است. او استاد شاعران آغاز قرن چهار هجری قمری ایران است. رودکی به روایتی از کودکی نابینا بوده است و به روایتی بعدها کور شد. او در روستایی به‌نام بَنُج رود...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.