پرش به محتوای اصلی
رضاقلی خان هدایت رضاقلی خان هدایت

روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما

بخش ۶۸ - عامر بن عامر بصری

از مشایخِ بصره و از اکابر حکما و از نوادر فضلا و افصح الفصحای عهد خود بوده. از بعضی اشعار او به سیادت استنباط می‌شود. همانا علوی نژاد بوده و به سبب توطن در روم و بیم مخالفان آن مرز وبوم ظاهر ننموده. غرض، مولدش بصره و موطنش سیواس مِنْبلاد روم و قصیدهٔ فریدهٔ ذات الانوارش گنجینهٔ علوم و آن در تتبع قصیدهٔ تائیهٔ ابن فارض منظوم، مشتمل است بر دوازده نور و در هر نوری سرایر خفیّه را ظهور. الحق آن کلیم کلام ید بیضا نموده و بر مرده دلان ایام، دم عیسی گشوده. چون اشعار عربیه در این کتاب کمتر قلمی می‌شود. از ضبط تمامی آن معذور و بدین چندبیت اکتفا رفت. وهی هذا:

قصیده

تَجَلَّی لی الَّمحْبُوبُ مِنْکُلِّ وِجْهَةِ

فَشَاهَدْتُهُ فِی کُلِّ مَعنّی وَصُورَةِ

بَدَا ظاهِراً بِالکُلِّ لِلْکُلِّ بَیّْنا

تُشَاهِدْهُ الْعَیْنانُ فی کُلِّ ذَرَّةٍ

وَأَشْرَقَ مِنْهُ مطلق قید الْوَرَی

عُمُوماً بِهِ وحدانیة صمدیة

هُوَ الْواحِدُ الْفَرْدُ الْکَثِیْرُ بِنَفْسِهِ

فَلَیْسَ سِوَاهُ اِنْنَظَرْتَ بِدِقَّةِ

لَهُ کُلُّ عَیْنٍ فی الْوُجُودِ یَرَی بِهَا

لَهُ کُلُّ اُذْنٍ فی السِّرَایا وَعَی بِهِ

لَهُ کُلُّ کَفٍّ فی الْوَرَی بَاطِشاً بِها

لَهُ کُلُّ عِلْمٍ مِنْعُلُومٍ الْحَقِیْقَةِ

فَکَثْرَتُهُ مَخْفِیَّةً تَحْتَ وَحْدَةِ

کَمَا اَنَا فَرْدٌ کَثْرَتِی تَحْتَ وَحْدَتِی

بَقِیْتُ بِهِ لَمّا فَنَیْتُ لَهُ کَما

وَجَدْتُ حَیاتِی فِیْهِ مِنْبَعْدِ مَوتِةِ

هُوَ الناسِعُ الدّانِی إلَیْنَا بِعَیْنِهِ

هُوَ الْغائِبُ الْمَشْهُودُ فی کُلِّ بُقْعَةِ

هُوَ الْعاشِقُ الْمَعْشُوقُ فی کُلِّ صُورةٍ

هُوَ النّاظِرُ الْمَنْظُورُ فی کُلِّ لَمْحَةِ

تَحُوْمُ عُقُولُ الْخَلْقِ حَوْلَ جَنابِهِ

وَلَمْیُدْرِکُوا مِنْنُوْرِهِ غَیْرَ لَمّعَةِ

تُکَثِّرُهُ الأشیاءُ والْکُلُّ واحدٌ

صِفاتٌ وَذاتٌ ضُمَّتَا فی هُوِیَّةِ

فَوَحْدَتُهُ دَاَمْت لهَا کُلُّ کَثْرَةٍ

وَصِحَّتُهُ قَامَتْبِهَا کُلُّ عِلّةِ

تَحْجُبُ عَنَّا وَاخْتَفَا بِظُهُوْرِهِ

فَضُلِّلَ فِیْهِ کُلُّ قَوْمٍ بِحُجَّةٍ

فَسَائِرُ ذَرّاتِ الْوُجُودِ مَظَاهِرٌ

لَهُ إنْرَآهُ باصِرٌ بِبَصِیْرَةِ

أیَا واحِداً فِی کُلِّ شَیْئیٍ مُشاهَداً

أُعایِنُّهُ فِی خَلْوَتِی مِثْلَ جَلْوَةِ

لَکَ الْکُلُ یامَنْلاَسِوَاء فَمَنْرَأَی

سِواءَکَ فَرُدَّ ذَاکَ مِنْأَحوَلِیَّةِ

فَلَا اَنْتَ عَیْنِی لاَوَلاأَنْتَ غَیْرُهَا

لِذَلِکَ صَارَتْحالَتِی فِیْکَ حَیْرَتِی

فَأَنْتَ أَنَا لاَبَلْأنْتَ وَحْدَةٌ

مُنَزَّهةٍ عَنْکُلّ غَیرٍ وَ شِرْکَةِ

اِلَیْکَ مَالِی فِی حَیَوتِی وَمَوْتَتِی

وَأنْتَ رَجائِی فِی زخائِی و شدَّةِ

فَلَسْتُ أَرَی شَیئاً سِوَاکَ مُحَقَّقاً

وَهَلْیَخْتفی مِنْغَیْرِ مَکْفِوفِ ملّتی

تَقَدَّسْتَ عَنْغَیْرٍ تَنَزَّهْتَ عَنْسِوَی

تَرَفَّعْتَ عَنْنِدٍ اِلصِرْفِ المُحوْضَةِ

فَیَا خالِطاً فی عِشْوَةٍ مِنْظُنُونِهِ

دَعِ الظَّنَّ وَاسْتمْسِکَ بأَوْثَقِ عُرْوَةِ

وَیَا طالِباً للأَمْرِ جُدَّ بِنَهْضَةٍ

فَمَا نَالَ أَمْراً غَیْرُ نَفْسٍ مُجدَّةِ

وَجَرِّد لَهُ عَزْماً کَعَزْمِیَ مَاضِیاً

وَلاَتَکُ مَشْغُولاً بِعَیْشٍ وَرَقْدَةِ

فَدَعْقَوْلَ مَنِ قَدْقالَ بالْغَیرِ واجْتَنِبْ

طَریقَةَ دَجّالٍ کثیر نعنة

بَعیْدٌ عَن الأَضْواءِ والنُّورِ لَمْیَزَلْ

بِظُلُمَتِهِ فِی عِشْوَةٍ بَعْدَ عِشْوَةِ

فَلَمَّا أَتَاهُ لَمْیَجِدْهُ کَمَا أَرَی

وَخابَتْخُطاءُ عِنْدَ ذَاکَ وَذلَّةِ

وَاِنْأَنْتَ لَمْتَسْمَعْمَقَالَةَ واحِدٍ

فَأنْتَ بِلاَشَکٍّ مِنَ التَّنْویَةِ

وَهَلْیَستَوِی مَنْکانَ بالنُّورِ ماشِیاً

وَمَنْمَشْیُةُ فِی ظُلْمَةٍ مُدْلَهَّمةِ

وَمَنْلَمْیُؤَیِّدْهُ الاَلهُ بِنُورِهِ

یَضِلُّ وَمَنْیُرْشِدْبِفَرِّ هِدایَةِ

لَکَ المُلْکُ یادَیْمُومُ تُؤْتیِهِ مَنْتَشَا

وَ تَنْزَعُهُ مِمَّنْتَشَاءُ بِمَشْیةِ

تَجَلَّیْتَ فِی هَذَا وَذَاکَ لَهُمْفَلَم

یَرُدُکَ مَا هَوَی فِیْکَ مِنْفَرْطِ دَهْشَةِ

وحَیْرةُ اَهْلِ الْعَقْلِ فِیکَ بِزائِدٍ

فَاَلْفیْتُهُمْبِالْوَهْمِ فِی کُلِّ شُبْههِ

فَلاَأَنْتَ مَوْلُودٌ وَلااَنْتَ والِدٌ

لِانَّکَ فَرْدُ الذّاتِ مِنْغَیرِ قِسْمَةِ

وَلاَ أنْتَ مَنْسوبٌ اِلَی جَوْهَرٍولا

اِلَی عَرَضٍ یُعْرَضُ اِلَی عُنْصُرِیهِ

وَلاَ اَنْتَ عِلْویُّ وَلاَ اَنْتَ أَسْفَلُ

ولا اَنْتَ مَحْصُورُ مَجْدٍ وعُرْضَةِ

وَلاَ أَنْتَ رُوْحانیٌّ ذاتُ بَسِیطَةٍ

ولا أَنْتَ جِسْمٌ ذُو مَوادٍّ کَثیفةِ

وَلاَ أنْتَ مَخْفِیٌّ وَلاَ أَنْتَ ظاهِرٌ

وَلاَ أَنْتَ مَطْبوُعٌ وَلاَ لِطبیعةِ

وَلاَأَنْتَ عَقْلٌ وَلاَ نَیْرٌ ولا

هَیُوَلا وَلاَرُوْحُ بِذاتِ لَطیفةِ

وَلاَ أَنْتَ مشغولٌ وَلاَ أَنْتَ فارغٌ

وَلاَ أَنْتَ ذُو کَیْفٍ ولابِکَمِیةِ

ولا أنتَ مَلْزُوْمٌ وَلا أَنْتَ لازِمٌ

وَمَنْقالَ نُورٌ کانَ کالمانَوِیَّةِ

ولا أنْتَ ذُوْقَیْدٍ وَلا بِمُجَرَّدِ

وَلاأنْتَ مَحْسُوسٌ وَلَسْتَ بِحاسَّةِ

وَلاَأَنْتَ فِی شَییٍ مِنَ الْکُلِّ داخِلٌ

وَلاخارجٌ عَنْهُ وَهَذَا عَقِیْدَتی

فَأَنْتَ إذا فَرْدٌ لَکَ الْکُلُّ ساجِدٌ

وَلاَ کُلِّ إلّا أَنْتَ یَا صَفْوَ صَفْوَةِ

تَعَالَیْتَ یا ذَا الطُّوْلِ عَنْوَصْفِ واصِفاً

تَنَزَّهْتَ یا ذَالمَنِّ عَنْمَدْحِ مِدْحَةِ

فَأَنْتَ عَلَی مَا أَنْتَ قَدْراً وَقُدْرَةً

بِنَفْسِکَ أَدْری مِنْجَمِیْعِ البَرِیَّةِ

فَمَنْغَابَ یَوْماً فِیْکَ نَالَ سَعادةٌ

وَمَنْغابَ یَوْماً عَنْکَ آبَ إلَی الشَّقُوَةِ

ادامه‌ی روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما

  1. بخش ۷۰ - فردوسی طوسی علیه الرّحمهو هُوَ حکیم ابوالقاسم حسن بن اسحق بن شرف شاه از مشاهیر حکما و شعراست و کتاب شاهنامهٔ وی بر حکمتش گواست. همگی فصحا به استادی وی اقرار دارند و قول او را حجت می‌شمارند. از غایت اشتهار کالشّمس فی وسط النّهار محتاج به توضیح حال نیست اگرچه سخن سرایی معروف ولیکن
  2. بخش ۷۱ - فارسی خجندینامش ضیاءالدّین و چون سلسله نسبش به حضرت سلمان فارسی- رضی اللّه عنه- می‌رسد، بدین مناسبت فارسی تخلص کرده. فاضلی بلندپایه و حکیمی گرانمایه است. شرحی بر محصول فخرالدّین رازی نوشته. معاصر سلطان محمد ایلدگز بوده و امورات شرعیه بخارا را رتق و فتق می‌نموده. در
  3. بخش ۷۲ - فیض کاشانی قُدِّسَ سِرُّهو هُوَ مولانا مرتضی المدعو به ملامحسن، از تلامذهٔ فاضل صدرالحکما ملّاصدرای شیرازی بوده و به مصاهرت آن جناب مفاخرت نموده. همشیره زادهٔ مولانا ضیاءالدّین نورای کاشی است که معاصر شاه عباس ثانی بوده. غرض، آن جناب جامع بوده میان علوم عقلیه و نقلیه. او را تألیف
  4. بخش ۷۳ - فاتح گیلانیاسمش میرزامحمد رضی و مشهور به شاه فاتح. مولد و منشأ او رشت و در ملک هندوستان درگشت بود. یک سال در دهلی مانده و بعد به عزم زیارت مکّهٔ معظّمهٔ مشرفّه به جانب حج راند. پس از طیّ منازل قاطعان طریق بر آن قافله ریخته، دست قتل و غارت گشادند و حکیم را به عالم آخ
  5. بخش ۷۴ - فدایی لاهیجانیخلف الصدق شیخ محمدلاهیجی است که صاحب شرح گلشن است. وی به شیخ زادهٔ لاهیجی معروف بوده و چندی خدمت شاه اسماعیل صفوی را نموده. شاه مذکور او را به رسالت نزد محمدخان شیبانی فرستاده. وی در آن مجلس داد فصاحت داده. آخر عزلت گزیده و در سنهٔ ۹۲۷ در شیراز فوت گردید.
  6. بخش ۷۵ - فکری خراسانیاسمش سید محمد، ملقب به جامه باف. اصلش از تربت حیدریه. چون اغلب اشعارش رباعی است به میر رباعی مشهور شده. به هندوستان رفته فوت گردید و کان ذلک فی سنهٔ ۹۷۳. غرض، از فضلای عهد خود بوده و حکیمانه حرکت می‌نموده. این چند رباعی از اوست:
  7. بخش ۷۶ - فیّاض لاهیجیو هُوَ مولانا عبدالرّزّاق. جامع علوم عقلی و نقلی و تلمیذ مولانا صدرای شیرازی. گوهر مراد و شوارق از جملهٔ تصانیف محقّقانهٔ اوست و بر فصوص الحکم شیخ ابن عربی به فارسی شرحی نوشته. در حکمت عقلی نادرهٔ زمان و وحید اوان خود بوده. چهار و پنج هزار بیت دیوانش به ن
  8. بخش ۷۷ - فتح اللّه شیرازیاسمش حکیم شاه فتح اللّه. در حکمت و معرفت صاحب پایگاه. معاصر و مجالس اکبرشاه. وفاتش در هندوستان و فیضی دکنی با وی از دوستان این رباعی از اوست:
همه‌ی روضهٔ دوم در ذکر فضلا و محقّقین حکما ←

رضاقلی خان هدایت درباره‌ی رضاقلی خان هدایت

رضاقلی خان متخلص به هدایت (زادهٔ نیمهٔ محرم الحرام ۱۲۱۵ هجری قمری معادل ۱۸ خرداد ۱۱۷۹ هجری شمسی در تهران و درگذشتهٔ ماه ربیع‌الاول سال ۱۲۸۸ هجری قمری معادل ۸ تیر ۱۲۵۰ هجری شمسی تهران) ادیب، شاعر و تذکره‌نویس سدهٔ سیزدهم هجری قمری در ایران در دوران حکومت قاجار بود. وی از ابتدای جوانی شعر می‌سرود و «چاکر» تخلّص می‌کرد....

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.