امیر پازواری
شمارهٔ ۲۰۶
دل رهْ گمّه که، غمْ نخرْ چاره نیه
ته غم خردِنِ روز ره کنارهْ نیه
کدوم شهره که عاشقِ نارهْ نیه
کدوم دله که تیر خرنهْ، پارهْ نیه
امیر پازواری
ادامه‌ی دوبیتی‌ها
- شمارهٔ ۲۰۸بونّه (ُبُوردمه) غریبی، غریبی چنده زئینه
- شمارهٔ ۲۰۹صد ساله که من در این دنی دئیمه
- شمارهٔ ۲۱۰ککّی گنه: من فرزندِ آدمیمه
- شمارهٔ ۲۱۱آهو نیمه که کَتمْ بچینم (بَئیرم) داره
- شمارهٔ ۲۱۲کجه شونی مه سرخه گلِ نشونه؟
- شمارهٔ ۲۱۳دشمن به اونچه دکَتْ تهْ، بنتونه
- شمارهٔ ۲۱۴نَدوّمه که این قالبْ بساتن چیه؟
- شمارهٔ ۲۱۵ملّا دره که دایِم با نمازه
درباره‌ی امیر پازواری
امیر پازواری متخلص به امیر شاعر معاصر شاه عباس صفوی است که اشعارش همگی به زبان طبری یا لهجهٔ مازندرانی سروده شده است. وی که به گفتهٔ رضا قلی خان هدایت در تذکرهٔ ریا‌ض‌العارفین به امیر مازندرانی و نزد اعراب به شیخ‌العجم معروف است زادهٔ منطقهٔ پازوار در حومهٔ بابل مازندران امروزی است. بنا به گزارش دانشنامهٔ ایرانیکا امیر...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.