شمارهٔ ۲۹

ادامه‌ی الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه

1. شمارهٔ ۳۱قیصر که زمین به پای حشمت فرسود
2. شمارهٔ ۳۲بر سبزه چو چشم ابر نوروز گریست
3. شمارهٔ ۳۳با یار اگر آرمیده باشی همه عمر
4. شمارهٔ ۳۴امروز زخیل دل چو بیرون باشی
5. شمارهٔ ۳۵تا از دم خواجگی و میری نرهی
6. شمارهٔ ۳۶تا ظن نبری که کاردان خواهی بود
7. شمارهٔ ۳۷مهمان جهان یکشبه بنمای که بود
8. شمارهٔ ۳۸محراب چمن را زگل آمد قندیل