شمارهٔ ۲۰

ادامه‌ی الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه

1. شمارهٔ ۲۲خود را تو اگر عشوه دمادم ندهی
2. شمارهٔ ۲۳یا رب چه خوش است بر جهان خندیدن
3. شمارهٔ ۲۴از بند خود ار دلم رهایی یابد
4. شمارهٔ ۲۵آدم که همی زد دم بی درمانی
5. شمارهٔ ۲۶با دست تهی پرهوسان را چه دهند
6. شمارهٔ ۲۷از دست اجل جان نبرد زاینده
7. شمارهٔ ۲۸آنها که جهان به کام دل داشته اند
8. شمارهٔ ۲۹از آخر عمر اگر کسی یاد کند