پرش به محتوای اصلی

ادامه‌ی الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه

  1. شمارهٔ ۲۵آدم که همی زد دم بی درمانی
  2. شمارهٔ ۲۶با دست تهی پرهوسان را چه دهند
  3. شمارهٔ ۲۷از دست اجل جان نبرد زاینده
  4. شمارهٔ ۲۸آنها که جهان به کام دل داشته اند
  5. شمارهٔ ۲۹از آخر عمر اگر کسی یاد کند
  6. شمارهٔ ۳۰از دست اجل هیچ قدح نوش مکن
  7. شمارهٔ ۳۱قیصر که زمین به پای حشمت فرسود
  8. شمارهٔ ۳۲بر سبزه چو چشم ابر نوروز گریست
همه‌ی الباب الثانی عشر: فی الوصیة و الاسف علی مافات و ذکر الفناء و البقاء و ذکر مرتبته و وصف حالته رضی الله عنه ←

اوحدالدین کرمانی درباره‌ی اوحدالدین کرمانی

وحدالدین حامد بن ابی الفخر معروف به اوحد کرمانی (زادهٔ ۵۶۱ هجری قمری در بردسیر (جواشیر) کرمان – درگذشتهٔ ۳ شعبان ۶۳۵ هجری قمری در بغداد) از صوفیان و رباعی‌گویان مشهور ایران در سده‌های ششم و هفتم هجری است. او در جوانی به بغداد رفت و در آنجا تحصیل کرد و سپس به حلقه مریدان شیخ شمس‌الدین سجاسی (زنده در ۶۰۶ ق) پیوست و از ا...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.