پرش به محتوای اصلی
عبید زاکانی عبید زاکانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۲۹

وصف لب او سخن چو آغاز کند

وان رنگ رخش که بر سمن ناز کند

از غنچه شنو چو غنچه لب بگشاید

وز گل بطلب چو گل دهن باز کند

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۳۱هر لحظه رسد به من بلائی دیگر
  2. رباعی شمارهٔ ۳۲ای در سر هر کس از تو سودای دگر
  3. رباعی شمارهٔ ۳۳از شوق توام هست بر آتش خاطر
  4. رباعی شمارهٔ ۳۴ای لعل لبت به دلنوازی مشهور
  5. رباعی شمارهٔ ۳۵ای دل پس از این انده بیهوده مخور
  6. رباعی شمارهٔ ۳۶ای بر دل هرکس ز تو آزار دگر
  7. رباعی شمارهٔ ۳۷ای دل پس از این غصهٔ ایام مخور
  8. رباعی شمارهٔ ۳۸دل در پی عشق دلبرانست هنوز
همه‌ی رباعیات ←

عبید زاکانی درباره‌ی عبید زاکانی

خواجه نظام‌الدین عبیدالله زاکانی شاعر و لطیفه‌پرداز نامدارایران در قرن هشتم هجری است. وی ازخاندان زاکانیان بوده و زاکانیان تیره‌ای از اعراب هستند که به قزوین مهاجرت کرده و آنجا ساکن شده بودند. وی به لحاظ وضعیت اجتماعی آن روزگار، به طنز روی آورد و نظم و نثر خود را وسیلهٔ حمله به عرفها و عادات نادرست و مفاسد و معایب طبقه...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.