پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

رباعیات

شمارهٔ ۲۹

دل خنده به غنچه کرد خندیدن داشت

نالید به عندلیب نالیدن داشت

چون در ته نخل گل کمر بگشادیم

چیدیم گلی ز شاخ گل چیدن داشت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱دارم چشمی که قلزم وارونست
  2. شمارهٔ ۳۲ذرات دو کون را ز هم بیشی نیست
  3. شمارهٔ ۳۳شمعی که فروزان نشود کوکب ماست
  4. شمارهٔ ۳۴دایم به رهت در دو چشمم بازست
  5. شمارهٔ ۳۵آن کیست که بازم ز بت کیش آورد
  6. شمارهٔ ۳۶طی املم به جهد و پرواز نشد
  7. شمارهٔ ۳۷شب مست ز خانقه برونم بردند
  8. شمارهٔ ۳۸گر دست تو بحر نیست چون می‌جوشد
همه‌ی رباعیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.