پرش به محتوای اصلی
نظیری نیشابوری نظیری نیشابوری

رباعیات

شمارهٔ ۳۱

دارم چشمی که قلزم وارونست

خون گشته دلی که منبع جیحونست

این مردمک چشم جهان بین که مراست

تمثال سویدای دل پرخونست

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۳شمعی که فروزان نشود کوکب ماست
  2. شمارهٔ ۳۴دایم به رهت در دو چشمم بازست
  3. شمارهٔ ۳۵آن کیست که بازم ز بت کیش آورد
  4. شمارهٔ ۳۶طی املم به جهد و پرواز نشد
  5. شمارهٔ ۳۷شب مست ز خانقه برونم بردند
  6. شمارهٔ ۳۸گر دست تو بحر نیست چون می‌جوشد
  7. شمارهٔ ۳۹ارباب زمانه آفت دل باشند
  8. شمارهٔ ۴۰هر کز سر کجروی به درگاه آید
همه‌ی رباعیات ←

نظیری نیشابوری درباره‌ی نظیری نیشابوری

محمدحسین نظیری نیشابوری (زادهٔ نیمهٔ دوم سدهٔ دهم هجری قمری در نیشابور، درگذشتهٔ ۱۰۲۱ هجری قمری در آگرهٔ هند) از شاعران مؤلف و صاحب سبک تاریخ شعر پارسی به‌شمار می‌رود که بر جریانات شعری معاصر و بعد از خود تأثیری عمیق نهاد. وی پس از گذراندن تحصیلات، به شاعری روی آورد و برای آزمودن طبع، به کاشان که از مراکز مهم شعر پار...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.