پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

رباعیات

شمارهٔ ۳۱

حرفی است حقیقتی که ذاتش خوانند

ترکیب و کلام و هم صفاتش خوانند

آنان که چو خضر یافتند آب حیات

آن ذات و صفات را حیاتش خوانند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۳ای عشق تو سر دفتر اسرار وجود
  2. شمارهٔ ۳۴ای عشق تو کرده کشف اسرار وجود
  3. شمارهٔ ۳۵از خاک و ز آب آدم و بود و وجود
  4. شمارهٔ ۳۶ - بالبداهه هنگام زردی چهره‌اش بر اثر کندن پوست ویآن دم که اجل برابر مرد شود
  5. شمارهٔ ۳۷تا باب دلم به نقطه بی بگشود
  6. شمارهٔ ۳۸رفتم به کنشت گبر و ترسا و یهود
  7. شمارهٔ ۳۹(تا) آتش فقر بر تو داغی ننهد
  8. شمارهٔ ۴۰گر حرف به تو جمال خود بنماید
همه‌ی رباعیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.