پرش به محتوای اصلی
نسیمی نسیمی

رباعیات

شمارهٔ ۳۶ - بالبداهه هنگام زردی چهره‌اش بر اثر کندن پوست وی

آن دم که اجل برابر مرد شود

آهش چو نسیم صبحدم سرد شود

خورشید که پردل‌تر از او نیست کسی

در وقت فروشدن رخش زرد شود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۸رفتم به کنشت گبر و ترسا و یهود
  2. شمارهٔ ۳۹(تا) آتش فقر بر تو داغی ننهد
  3. شمارهٔ ۴۰گر حرف به تو جمال خود بنماید
  4. شمارهٔ ۴۱ای خلق جهان به جملگی بشتابید
  5. شمارهٔ ۴۲ای فاتحه روی تو قرآن مجید
  6. شمارهٔ ۴۳آن سی و دو خط وجه آدم چو ندید
  7. شمارهٔ ۴۴خیاط ازل چو جامه جان ببرید
  8. شمارهٔ ۴۵بی درد دلی کسی به درمان نرسید
همه‌ی رباعیات ←

نسیمی درباره‌ی نسیمی

سید علی عمادالدین نسیمی متخلص به نسیمی (زادهٔ سال ‌۷۴۷ هجری قمری، مقتول به سال ۸۰۷ هجری قمری در حلب)، از شاعران صوفیِ بزرگِ زبان ترکی و متفکر حروفیه در قرن هشتم هجری بود. طبق نظر ادوارد براون وی متولد شهر بغداد بوده و برخی دیگر او را متولد شیراز یا برخی دیگر زادگاه وی را تبریز یا دیاربکر حدس می‌زنند. وی دو دیوان، یکی ب...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.