پرش به محتوای اصلی
مولانا مولانا

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۴۵۲

یاری که به حسن از صفت افزونست

در خانه درآمد که دل تو چونست

او دامن خود کشان و دل میگفتش

دامن برکش که خانهٔ پرخونست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۴۵۴یاری که غمش دوای هر بیمار است
  2. رباعی شمارهٔ ۴۵۵یکبار بمُردَم و مرا کس نَگِریست
  3. رباعی شمارهٔ ۴۵۶یک چَشمِ من از روز جدائی بگریست
  4. رباعی شمارهٔ ۴۵۷ای آنکه کنی کون و مکانرا محدث
  5. رباعی شمارهٔ ۴۵۸ما را چو ز عشق می‌شود راست مزاج
  6. رباعی شمارهٔ ۴۵۹اندر سر من نبود جز رای صلاح
  7. رباعی شمارهٔ ۴۶۰آبی که از این دیده چو خون می‌ریزد
  8. رباعی شمارهٔ ۴۶۱آنان که محققان این درگاهند
همه‌ی رباعیات ←

مولانا درباره‌ی مولانا

مولانا جلال‌الدین محمد بلخی مشهور به مولوی شاعر بزرگ سده هفتم هجری قمری است. وی در سال ۶۰۴ هجری قمری در بلخ زاده شد. پدر وی بهاءالدین که از عالمان و صوفیان بزرگ زمان خود بود به سبب رنجشی که میان او و سلطان محمد خوارزم‌شاه پدید آمده بود از بلخ بیرون آمد و پس از زمانی سیر و سیاحت به قونیه رفت. مولانا پس از درگذشتن پدر تح...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.