پرش به محتوای اصلی
محتشم کاشانی محتشم کاشانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۶

آن شوخ که تکیه‌گاه او چشم ترست

بازوی شهان چو بالشش زیر سرست

از بس که اساس بستر او عالیست

چادر شب بسترش سپهر دگرست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸ای قصرِ بلندِ آسمان پیشِ تو پست
  2. رباعی شمارهٔ ۹آصف که مهین سوادِ اقلیمِ بقاست
  3. رباعی شمارهٔ ۱۰طراح که طرح این بنا ریخته است
  4. رباعی شمارهٔ ۱۱این آب که خضر ازو بقا خواسته است
  5. رباعی شمارهٔ ۱۲خانی که سپهرش به سجود آمده است
  6. رباعی شمارهٔ ۱۳آن طره چو دارم من بدنام ز دست
  7. رباعی شمارهٔ ۱۴این عید حضور خان چو ملک افروزست
  8. رباعی شمارهٔ ۱۵سلاخ که آدمی کشی شیوهٔ اوست
همه‌ی رباعیات ←

محتشم کاشانی درباره‌ی محتشم کاشانی

کمال‌الدین علی محتشم کاشانی شاعر ایرانی عهد صفویه و معاصر با شاه طهماسب اول است. وی در سال ۹۰۵ هجری قمری در کاشان زاده شد و بیشتر دوران زندگی خود را در این شهر گذراند. نام پدرش خواجه میراحمد بود. کمال‌الدین در نوجوانی به مطالعهٔ علوم دینی و ادبی معمول زمان خود پرداخت. معروفترین اثر وی دوازده بند مرثیه‌ای است که در شرح...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.