پرش به محتوای اصلی
میرداماد میرداماد

رباعیات

شمارهٔ ۱۴۱

در خنده چو بر لعل تو شکر چسبد

این جان چو مگس به دیده تر چسبد

از ترس من این دو پلک بر هم نزنم

کز شهد مبادا به هم اندر چسبد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۴۳در دشت وجودم که فلک می پوید
  2. شمارهٔ ۱۴۴در باغ ز عشق تو چمن می سوزد
  3. شمارهٔ ۱۴۵در کعبه قل تعالو از مام که زاد
  4. شمارهٔ ۱۴۶روزی دلم از غم تو بگسسته شود
  5. شمارهٔ ۱۴۷زان پیش که خاک ما فلک کوزه کند
  6. شمارهٔ ۱۴۸زان پیش که جان ز نور بی مایه شود
  7. شمارهٔ ۱۴۹زین باده که دل زجام غیرت نوشید
  8. شمارهٔ ۱۵۰زین شعله که دل چو جانش در بر گیرد
همه‌ی رباعیات ←

میرداماد درباره‌ی میرداماد

میر برهان‌الدّین محمدباقر استرآبادی نامور به «میرداماد» و «معلم ثالث»، متخلّص به «اشراق» فیلسوف، متکلم و فقیه برجستهٔ دورهٔ صفویه و از ارکانِ مکتب فلسفی اصفهان است. میرداماد فرزند میر شمس الدین محمد استرآبادی مشهور به داماد و از سادات حسینی گرگان است. محمد استرآبادی با دختر علی بن عبد العالی معروف به محقق کرکی ازدواج...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.