مهستی گنجوی
رباعی شمارۀ ۱۰۴
از بس که کند زلف تو با روی تو ناز
بیم است که از رشک کنم کفر آغاز
من بندهٔ بادی شوم ای شمع طراز
کو زلف تو را ز روی بر دارد باز
مهستی گنجوی
ادامه‌ی رباعیات
- رباعی شمارۀ ۱۰۶دریافتم آخر ز قضا را به شبش
- رباعی شمارۀ ۱۰۷در رهگذری فتاده دیدم مستش
- رباعی شمارۀ ۱۰۸من تازه‌گلی که او نباشد خارش
- رباعی شمارۀ ۱۰۹آن دیده که دیدن تو بودی کارش
- رباعی شمارۀ ۱۱۰در ره چو بداشتم به سوگندانش
- رباعی شمارۀ ۱۱۱ترکم چو کمان کشید کردم نگهش
- رباعی شمارۀ ۱۱۲ای عقرب زلفت زده بر جانم نیش
- رباعی شمارۀ ۱۱۳در بستان دوش از غم و شیون خویش
درباره‌ی مهستی گنجوی
مَهْسِتی گنجوی از شاعران زن متقدم تاریخ ادبیات فارسی و همدوره با غزنویان بوده است. همسر وی را امیراحمد پسر خطیب گنجه و سال وفات وی را ۵۷۶ یا ۵۷۷ هجری قمری نوشته‌اند. از وی کتاب کامل و مستقلی باقی نمانده است (اطلاعات بیشتر). مجموعهٔ رباعیات مهستی به همت آقای علی پی‌سپار و از روی یک نسخهٔ چاپ شده در آذربایجان شوروی به گ...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.