کمال خجندی
شمارهٔ ۱
الا ای صوفی مکشوف باطن
که بنمایی ره ارباب ورع را
بباطن صورت فقر دعا گوی
چو بینی قطع کن از من طمع را
کمال خجندی
ادامه‌ی مقطعات
- شمارهٔ ۳چو آید بر دلم اندوه بی وقت
- شمارهٔ ۴ز بنده خسرو فخار اجازتی می‌خواست
- شمارهٔ ۵چو بیتی به بیت خود نمدی
- شمارهٔ ۶حافظ بربط نواز چنگ ساز
- شمارهٔ ۷حمیدک همی گفت با دوستان
- شمارهٔ ۸خادمی نااهل خوارزمی که باد
- شمارهٔ ۹دی بمن شیرین لبی گفت این لغت
- شمارهٔ ۱۰دهقان فضل عالم بردان هلال دین
درباره‌ی کمال خجندی
کمال‌الدین مسعود خُجندی معروف به شیخ کمال و کمال خجندی از عارفان و شاعران پارسی‌گوی قرن هشتم هجری بود. تولدش در خجند فرارود بود؛ اما پس از سفر حج در تبریز ساکن شد. شیخ کمال در خدمت سلطان حسین جلایر درآمد و در خانقاهی که سلطان برای او ساخته بود به سر می‌برد. وی از شاعران بزرگ اواخر قرن هشتم است که مخصوصاً در غزل سرایی...
زندگی‌نامه و دیوان کامل ←متن شعر به نقل از گنجور.