پرش به محتوای اصلی
خیام خیام

رباعیات محتمل

شمارهٔ ۳۴

از جِرم گِلِ سیاه، تا اوجِ زُحَل

کردم همه مشکلاتِ کُلی را حل

بُگشادم بندهایِ مشکل به حیَل

هر بند گُشاده شد، مگر بندِ اجل

ادامه‌ی رباعیات محتمل

  1. شمارهٔ ۳۶دشمن به غلط گفت که من فلسفی‌ام
  2. شمارهٔ ۳۷زهر است غم جهان و مَی تریاکم
  3. شمارهٔ ۳۸زآن پیش که از زمانه تابی بخوریم
  4. شمارهٔ ۳۹ماییم که اصل شادی و کان غمیم
  5. شمارهٔ ۴۰اسرار فلک را نه تو دانی و نه من
  6. شمارهٔ ۴۱قومی متحیّرند در کویِ یقین
  7. شمارهٔ ۴۲ای خواجه! بدان کین فلکِ بیهُده‌ْ دو
  8. شمارهٔ ۴۳یک جُرعه مَیِ کهن، ز ملکی نو بِهْ
همه‌ی رباعیات محتمل ←

خیام درباره‌ی خیام

حکیم ابوالفتح عمربن ابراهیم الخیامی مشهور به «خیام» -فیلسوف و ریاضیدان و منجم و شاعر ایرانی- در سال ۴۳۹ هجری قمری در نیشابور زاده شد. وی در ترتیب رصد ملکشاهی و اصلاح تقویم جلالی همکاری داشت. وی اشعاری به زبان پارسی و تازی و کتاب‌هایی نیز به هر دو زبان دارد. از آثار او در ریاضی و جبر و مقابله، رسالهٔ «فی شرح ما اشکل من...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.