پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۸۴

خاقانی از آن شاه بتان طمع گسست

در کار شکسته‌ای چو خود دل دربست

پروانه چه مرد عشق خورشید بوَد؟

کاو را به چراغ مختصر باشد دست

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۸۶آن بت که ز عشق او سرم پر سوداست
  2. رباعی شمارهٔ ۸۷آن گل که به رنگ طعنه در می کرده است
  3. رباعی شمارهٔ ۸۸ای صید شده مرغ دلم در دامت
  4. رباعی شمارهٔ ۸۹غار سپید است پناهی دهدت
  5. رباعی شمارهٔ ۹۰قالب نقش بندی لاهوت است
  6. رباعی شمارهٔ ۹۱دانی ز جهان چه طرف بربستم هیچ
  7. رباعی شمارهٔ ۹۲هیچ است وجود و زندگانی هم هیچ
  8. رباعی شمارهٔ ۹۳خاقانی اساس عمر غم خواهد بود
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.