پرش به محتوای اصلی
خاقانی خاقانی

رباعیات

رباعی شمارهٔ ۷۱

از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشت

وز گوشهٔ نطع مکرمت شه درگشت

اسکندر ثانی است که از گه درگشت

یا سد سکندر که به ناگه درگشت

ادامه‌ی رباعیات

  1. رباعی شمارهٔ ۷۳از دست غم انفصال می‌جویی، نیست
  2. رباعی شمارهٔ ۷۴آفاق به پای آه ما فرسنگی است
  3. رباعی شمارهٔ ۷۵بپذیر دلی را که پراکندهٔ توست
  4. رباعی شمارهٔ ۷۶خاقانی‌! اگرچه عقل دست خَوش توست
  5. رباعی شمارهٔ ۷۷آن غصه که او تکیه‌گه سلطان است
  6. رباعی شمارهٔ ۷۸رخسار تو را که ماه و گل بندهٔ اوست
  7. رباعی شمارهٔ ۷۹شب چون حُلی ستاره در هم پیوست
  8. رباعی شمارهٔ ۸۰آن نرگس مخمور تو گلگون چون است‌؟
همه‌ی رباعیات ←

خاقانی درباره‌ی خاقانی

افضل‌الدّین بدیل‌ بن علی خاقانی شروانی متخلّص به خاقانی (۵۲۰ قمری در شروان - ۵۹۵ قمری در تبریز) از جملهٔ بزرگ‌ترین قصیده‌سرایان تاریخ شعر و ادب فارسی به‌شمار می‌آید. از القاب مهم وی حسان العجم می‌باشد. آرامگاه او در شهر تبریز است. خاقانی از سخنگویان قوی‌طبع و بلندفکر و یکی از استادان بزرگ زبان پارسی و در درجهٔ اول از ق...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.