پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۶۱

یارم بسخن دوش همی سفت شکر

زوگوش بخروار همی رفت شکر

گفتم که چه چیزست بدین شیرینی؟

پسته بدلی شکسته میگفت ، شکر

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۶۳شکلیست زنقش بندی دیباگر
  2. شمارهٔ ۴۶۴ای در فن عشق هر دمت رای دگر
  3. شمارهٔ ۴۶۵روزی که بهرزه می گذاریم ز عمر
  4. شمارهٔ ۴۶۶کس در غم نیستی نماند همه عمر
  5. شمارهٔ ۴۶۷زین گونه که شد خوار و فرو مایه هنر
  6. شمارهٔ ۴۶۸گویی که درین تیره شب پهناور
  7. شمارهٔ ۴۶۹ای بحر کف تو چون امل پنهاور
  8. شمارهٔ ۴۷۰ای دل زر و سیم رامیندیش بخور
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.