پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۴۶۵

روزی که بهرزه می گذاریم ز عمر

آنرا بغلط همی شماریم ز عمر

سر جملۀ حاصل چو بر اریم ز عمر

جز عمر پس افکند نداریم ز عمر

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۶۷زین گونه که شد خوار و فرو مایه هنر
  2. شمارهٔ ۴۶۸گویی که درین تیره شب پهناور
  3. شمارهٔ ۴۶۹ای بحر کف تو چون امل پنهاور
  4. شمارهٔ ۴۷۰ای دل زر و سیم رامیندیش بخور
  5. شمارهٔ ۴۷۱ای دل که ترا گفت این دم میخور
  6. شمارهٔ ۴۷۲شد بر دل من زلفک هندوی تو چیر
  7. شمارهٔ ۴۷۳از دیدن من چشم تو شد زان سان سیر
  8. شمارهٔ ۴۷۴ای دوست بیکباره ره ناز مگیر
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.