پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۵۱

گفتم که چو مست شد مرا ناز آرد

گر بوسه زنم برایگان بگذارد

افسوس که همچو نرگس آن بینایی

مست است و هنوز چشم زر می دارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۵۳عشق تو گرم چه غم فراوان آرد
  2. شمارهٔ ۲۵۴زلفت که دلم را بفغان می آرد
  3. شمارهٔ ۲۵۵مهر تو نشان آب و گل می ببرد
  4. شمارهٔ ۲۵۶نام تو مرا چو بر زبان می گذرد
  5. شمارهٔ ۲۵۷می پنبۀ عقل هرزه گو داند کرد
  6. شمارهٔ ۲۵۸دیوان بگناه تو سفید باید کرد
  7. شمارهٔ ۲۵۹با غنچه صبا چو دست اندر کش کرد
  8. شمارهٔ ۲۶۰چشم تو اگر نظر بغمخواران کرد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.