پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

رباعیات

شمارهٔ ۲۴۹

شب گرچه ز روشنی جدایی دارد

او را دو طرف بروشنایی دارد

بیگانه ز حال دل منم ورنه دلم

دیریست که با تو آشنایی دارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۵۱گفتم که چو مست شد مرا ناز آرد
  2. شمارهٔ ۲۵۲چون رنگ رخ تو گل ببازار آرد
  3. شمارهٔ ۲۵۳عشق تو گرم چه غم فراوان آرد
  4. شمارهٔ ۲۵۴زلفت که دلم را بفغان می آرد
  5. شمارهٔ ۲۵۵مهر تو نشان آب و گل می ببرد
  6. شمارهٔ ۲۵۶نام تو مرا چو بر زبان می گذرد
  7. شمارهٔ ۲۵۷می پنبۀ عقل هرزه گو داند کرد
  8. شمارهٔ ۲۵۸دیوان بگناه تو سفید باید کرد
همه‌ی رباعیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.