پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

قطعات

شمارهٔ ۲۰۲ - وله ایضا

گفته بودی مرا که چیزی گوی

که نبایدت کرد استغفار

هر چه گفتم من از مدیح و غزل

بعضی از وی دروغ بد ناچار

همچو تو اختیار از آن کردم

تا همه راست باشدم گفتار

نه به دنیام برد باید شرم

نه به عقبی در آیدم بشمار

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۲۰۴ - ایضا لهز بعد مدّت سالی که من نیاسودم
  2. شمارهٔ ۲۰۵ - ایضا لهخسروا نکته یی ز من بشنو
  3. شمارهٔ ۲۰۶ - وله ایضاایا صدری که بی عون سخایت
  4. شمارهٔ ۲۰۷ - ایضا لهسر فرازا چرا رها کردی
  5. شمارهٔ ۲۰۸ - ایضا لهزهی سپهر پناهی که فضل و دانش را
  6. شمارهٔ ۲۰۹ - وله ایضادختران سخن که دارمشان
  7. شمارهٔ ۲۱۰ - وله ایضاجناب عالی نزدیک و من بخدمت دور
  8. شمارهٔ ۲۱۱ - وله ایضاای کاینات در نظر همّتت حقیر
همه‌ی قطعات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.