پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

قطعات

شمارهٔ ۱۶۷ - وله ایضا

ز مرگ ناخوشتر چیز اگر تواند بود

حیات مردم کوته نظر تواند بود

چگونه زنده بود آن که مدّۀ العمرش

نه از خدا و نه از خود خبر تواند بود

چو در مکّون و تکوین او نظاره کنی

مکّونات همه مختصر تواند بود

ادامه‌ی قطعات

  1. شمارهٔ ۱۶۹ - ایضا لهچنان سزد که کسی را که رتبتی باشد
  2. شمارهٔ ۱۷۰ - ایضا لههر کرا جای این نگارستان بود
  3. شمارهٔ ۱۷۱ - وله ایضابهاء الدّین که تا دور جهان بود
  4. شمارهٔ ۱۷۲ - وله ایضاای کریمی که با لطافت تو
  5. شمارهٔ ۱۷۳ - وله ایضاخورشید ذرّه پرور، شاه هنر نواز
  6. شمارهٔ ۱۷۴ - ایضا لهمکن ملامت من گر به خدمت خواجه
  7. شمارهٔ ۱۷۵ - وله ایضاًبزرگوارا آنی که پیش رأی تو خور
  8. شمارهٔ ۱۷۶ - ایضا لهسرورا عرضها نمی باید
همه‌ی قطعات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.