پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

غزلیات

شمارهٔ ۶۵

سوز عشقت جگر همی سوزد

تاب رویت نظر همی سوزد

تو چه دانی ؟که آتش رخ تو

نظر اندر بصر همی سوزد

هر چه از دیده بیش ریزم آب

دل مسکین بتر همی سوزد

آنچنان سوخته جگر شده ام

که دلم بر جگر همی سوزد

غم تو هر چه یابد از دل و جان

همه در یکدگر همی سوزد

همچو شمعی در آب دیده دلم

هر شبی تا سحر همی سوزد

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۶۷اومید آدمی بوصالت نمی رسد
  2. شمارهٔ ۶۸شب نیست کم ز هجر تو صد غم نمی رسد
  3. شمارهٔ ۶۹نام تو بر زبان من باشد
  4. شمارهٔ ۷۰هر کرا زلف عنبرین باشد
  5. شمارهٔ ۷۱گر بر دل من رحم کند یار چه باشد؟
  6. شمارهٔ ۷۲دلبرم سوی سفر خواهد شد
  7. شمارهٔ ۷۳در عشق تو دل بجان همی کوشد
  8. شمارهٔ ۷۴دلم هر شب از عشق چندان بنالد
همه‌ی غزلیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.