پرش به محتوای اصلی
کمال‌الدین اسماعیل کمال‌الدین اسماعیل

غزلیات

شمارهٔ ۱۲۸

راه بگشادند بر آیندگان

آفرین بر جان آسایندگان

جامه ها در رنگ گوناگون زدند

در چمن ها چهره آرایندگان

در نگر در عالم کون و فساد

واندرین اقلیم ناپایندگان

میوه داران را نگر کاندر چمن

بر سر پایند چون زآیندگان

گریه های ابر بر بگذشتگان

خنده های برق برآیندگان

سروهای باد دست خاک پای

از طرب سر بفلک سابندگان

بلبلان گویان بآواز بلند

برخی جان شکر خایندگان

ادامه‌ی غزلیات

  1. شمارهٔ ۱۳۰باز دیدی که ابرِ تر دامن
  2. شمارهٔ ۱۳۱آه ازین زندگیّ ناخوش من
  3. شمارهٔ ۱۳۲بجز از غصّه های مشکل من
  4. شمارهٔ ۱۳۳کجایی ای به دو لب آب زندگانی من؟
  5. شمارهٔ ۱۳۴ای رنگ عارض تو، آتش در آب بسته
  6. شمارهٔ ۱۳۵دلی دارم ز جان دل برگرفته
  7. شمارهٔ ۱۳۶ای غمزهٔ تیز تو جگرخواره
  8. شمارهٔ ۱۳۷بدان و آگه باش ای دل ستمکاره
همه‌ی غزلیات ←

کمال‌الدین اسماعیل درباره‌ی کمال‌الدین اسماعیل

کمال‌الدین اسماعیل فرزند جمال‌الدین محمد بن عبدالرزاق اصفهانی، معروف به خلاق المعانی (۵۶۸-۶۳۵ ه.ق) به اعتقاد بعضی آخرین قصیده‌سرای بزرگ ایران است که در جریان حمله مغول و به دست آنان کشته شد. پدرش (جمال‌الدین عبدالرزاق اصفهانی) نیز از شعرای بزرگ ایران است. دیوان کمال‌الدین اسماعیل به همت آقای سیاوش جعفری در گنجور در دس...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.