پرش به محتوای اصلی
ایرج میرزا ایرج میرزا

مثنوی‌ها

شمارهٔ ۳۲ - سوءِ ظَنّ

نمی‌دانم چرا حَتم است و واجب

که بر ما یک نفر گردد مواظب

بده نیمه بده آجر بده گچ

مکُن با گفتهٔ استاد خود لَج

چرا ما مَردُمِ ایران چنینیم

چرا دَر حَقِّ هم دایم ظَنینیم

ادامه‌ی مثنوی‌ها

  1. شمارهٔ ۳۴ - دزدانِ ناداندو نفر دزد خری دزدیدند
  2. شمارهٔ ۳۵ - طبیعی گوییهرچه گویی تو طبیعی می‌گوی
  3. شمارهٔ ۳۶ - حُرمتِ رباگفت روزی به جعفرِ صادق
  4. شمارهٔ ۳۷ - سَجعِ مُهرِ شُتُرگاه بارَم خار باشد گاه دُر
همه‌ی مثنوی‌ها ←

ایرج میرزا درباره‌ی ایرج میرزا

ایرج میرزا (زاده شده در پاییز سال ۱۲۵۲ یا ۱۲۵۳ شمسی در تبریز، درگذشته در ۲۲ اسفند ۱۳۰۴ شمسی در تهران) ملقب به «جلال‌الممالک» و «فخرالشعرا»، از جمله شاعران برجستهٔ ایرانی در عصر مشروطیت (اواخر دوره قاجار و اوایل دوره پهلوی) و از پیشگامان تجدد در ادبیات فارسی بود. او فرزند صدرالشعرا غلامحسین‌میرزا، نوهٔ ایرج پسر فتحعلی‌...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.