پرش به محتوای اصلی
همام تبریزی همام تبریزی

رباعیات

شمارهٔ ۴۱

گویند فلان سلطنتی می‌راند

بهمان بد و نیک ملک نیکو داند

بیهوده به ریش خویشتن می‌خندند

کاین کار کسی دگر همی‌گرداند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۳در بزم تو هر که ترک هستی نکند
  2. شمارهٔ ۴۴معشوقه به گرمابه شبی با ما بود
  3. شمارهٔ ۴۵عشق تو جوان است و جوان خواهد بود
  4. شمارهٔ ۴۶هر گه که قدح پر از می ناب شود
  5. شمارهٔ ۴۷می بی لب تو طرب نمی‌افزاید
  6. شمارهٔ ۴۸زان عهد قدیم چون مرا یاد آید
  7. شمارهٔ ۴۹باد سحری رقص‌کنان می‌آید
  8. شمارهٔ ۵۰گفتار خوش و لب چو قندم باید
همه‌ی رباعیات ←

همام تبریزی درباره‌ی همام تبریزی

محمد پسر فریدون همام تبریزی شاعر پارسی سرای قرن هفتم در سال ۶۳۶ هجری قمری در تبریز متولد شد. او در سرودن غزل توانایی بالایی داشت. همام دوستدار سعدی شیرازی بود و در غزلیاتش به استقبال اشعار او رفته است و با او مکاتبات فراوانی داشته است. بنابر برخی از یادداشتهای تاریخی سعدی شیرازی در سفرش به آذربایجان با همام ملاقات داش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.