پرش به محتوای اصلی
همام تبریزی همام تبریزی

رباعیات

شمارهٔ ۴۴

معشوقه به گرمابه شبی با ما بود

ما را ز فروغ چهره خورشید نمود

گِل بر سر گُل می‌زد و من می‌گفتم

خورشید به گِل کجا توانی اندود

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۴۶هر گه که قدح پر از می ناب شود
  2. شمارهٔ ۴۷می بی لب تو طرب نمی‌افزاید
  3. شمارهٔ ۴۸زان عهد قدیم چون مرا یاد آید
  4. شمارهٔ ۴۹باد سحری رقص‌کنان می‌آید
  5. شمارهٔ ۵۰گفتار خوش و لب چو قندم باید
  6. شمارهٔ ۵۱نی حال دلم یکان یکان می‌گوید
  7. شمارهٔ ۵۲گفتا که به ابروم که دارم در سر
  8. شمارهٔ ۵۳این ملک به مالک گدا بازگذار
همه‌ی رباعیات ←

همام تبریزی درباره‌ی همام تبریزی

محمد پسر فریدون همام تبریزی شاعر پارسی سرای قرن هفتم در سال ۶۳۶ هجری قمری در تبریز متولد شد. او در سرودن غزل توانایی بالایی داشت. همام دوستدار سعدی شیرازی بود و در غزلیاتش به استقبال اشعار او رفته است و با او مکاتبات فراوانی داشته است. بنابر برخی از یادداشتهای تاریخی سعدی شیرازی در سفرش به آذربایجان با همام ملاقات داش...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.