پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۶۸

این طایفه را چو خویشتن دانستند

خون را می و راز را سخن دانستند

چون تجربه چشم خردم باز گشاد

جمله نه چنان بود که می دانستند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۷۰هر دم خسرو هزار دل شاد کند
  2. شمارهٔ ۷۱این هفت اختر که باغ معمور کند
  3. شمارهٔ ۷۲هر تیر کز این طبع چو الماس جهد
  4. شمارهٔ ۷۳سودی همه را مرا زیان خواهی بود
  5. شمارهٔ ۷۴دل در بر من به درد خشنود نبود
  6. شمارهٔ ۷۵افسوس که بخت دل فروزیت نبود
  7. شمارهٔ ۷۶همراهی عشق هر هوس را مدود
  8. شمارهٔ ۷۷مه باتو تا درون پیرانه رود؟
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.