پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۶۶

هوشم سوی یار ناجوانمرد بماند

بی عارض گلگونش رخم زرد بماند

گفتم که مگر دردم ازاین دل بشود

بازی بازی دل بشد و درد بماند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۶۸این طایفه را چو خویشتن دانستند
  2. شمارهٔ ۶۹رندان می معرفت به اقبال کشند
  3. شمارهٔ ۷۰هر دم خسرو هزار دل شاد کند
  4. شمارهٔ ۷۱این هفت اختر که باغ معمور کند
  5. شمارهٔ ۷۲هر تیر کز این طبع چو الماس جهد
  6. شمارهٔ ۷۳سودی همه را مرا زیان خواهی بود
  7. شمارهٔ ۷۴دل در بر من به درد خشنود نبود
  8. شمارهٔ ۷۵افسوس که بخت دل فروزیت نبود
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.