پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۳۷

دل را چو هوای آن دل آرای گرفت

دست غمش آمد و مرا پای گرفت

گفتی که اگر صبر کنم نیک آید

تا نیک آید بد آمد و جای گرفت

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۹چون خواست حسن مدح شهنشاهی گفت
  2. شمارهٔ ۴۰کس جز تو مرا طرب فزا نیست مباد
  3. شمارهٔ ۴۱ای شاه زمین دور زمان بی تو مباد
  4. شمارهٔ ۴۲یک وعده که نیم عشوه بد یار نداد
  5. شمارهٔ ۴۳یارم چو کلاله بر گل و لاله نهاد
  6. شمارهٔ ۴۴گر با دل و دیده هیچ کارم افتد
  7. شمارهٔ ۴۵درویش ز دور تو توانگر گردد
  8. شمارهٔ ۴۶هر شب که رخ سپهر گلشن گردد
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.