پرش به محتوای اصلی
سید حسن غزنوی سید حسن غزنوی

رباعیات

شمارهٔ ۱۸۴

این دوست‌وَشان که دشمن جان منند

در حسرت دانش فراوان منند

دانند هم ایشان که نه مردان منند

این ننگ زنان نه مرد میدان منند

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۸۶دردت ز دلم بدر نمی داند شد
  2. شمارهٔ ۱۸۷کس را بر تو ز ناز تمکین نبود
  3. شمارهٔ ۱۸۸حاشا که دلم کم تو گیرد هرگز
  4. شمارهٔ ۱۸۹ای باغ رخت گریز گاه نظرم
  5. شمارهٔ ۱۹۰گفتم مگر آتش جوانی ببرم
  6. شمارهٔ ۱۹۱من کز نم دیده آسیا گردانم
  7. شمارهٔ ۱۹۲یک چند نهان سوی دل آرام شدیم
  8. شمارهٔ ۱۹۳آن رفت که کردمی نگه سوی تو من
همه‌ی رباعیات ←

سید حسن غزنوی درباره‌ی سید حسن غزنوی

حسن غزنوی (با نام کامل: اشرف‌الدین ابو محمد حسن بن محمد حسینی غزنوی (۵۳۵–۵۶۵ قمری)) مشهور به اشرف و با تخلص «حسن»، شاعر و واعظ سده ششم هجری است. اشرف الدین بخش عمده عمر خویش را به خدمتگزاری پادشاه غزنوی، بهرام‌شاه و نیز مدتی را هم به خدمت سلطان سنجر سلجوقی گذراند. وی در بیشتر قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده و از معاصرین...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.