پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۳۰۸

با خوت که آدمی سرشتی دارد

با بوت که صد گل بهشتی دارد

با خوبی و نیک عهدی و آزادی

با بنده چو بد کنی نه زشتی دارد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۱۰از وصل رخت هر که نشانی دارد
  2. شمارهٔ ۳۱۱نه دل ز غمت ذوق جوانی دارد
  3. شمارهٔ ۳۱۲دلدار ز سینه زنگ غم می‌سِتُرَد
  4. شمارهٔ ۳۱۳ترسم که به گریه دیده آبم ببرد
  5. شمارهٔ ۳۱۴چون بر دل موری ز تو ننشیند گرد
  6. شمارهٔ ۳۱۵تا کی عمرت به خودپرستی گذرد
  7. شمارهٔ ۳۱۶در عشق تو عمرم به ستم می‌گذرد
  8. شمارهٔ ۳۱۷سودای تو تا در سر من ماوا کرد
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.