پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

رباعیات

شمارهٔ ۱۱۳

هم زلف سمن‌سای تو عنبر بیز است

هم لعل گهرزای تو شکرریز است

دیدار دل آرای تو جان افروز است

وآواز مبارک تو عیش انگیز است

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۱۱۵وه وه که جفاهای تو بردن چه خوش است
  2. شمارهٔ ۱۱۶پیوسته ز دیده در کنارم اشک است
  3. شمارهٔ ۱۱۷بی باغ رخ تو عمر من بی برگ است
  4. شمارهٔ ۱۱۸دریای سرشک دیده پُر نم ماست
  5. شمارهٔ ۱۱۹گفته‌ست یکی حکیم کامل حَکَم است
  6. شمارهٔ ۱۲۰ماهی که هنوز در دل فاخر ماست
  7. شمارهٔ ۱۲۱زین شور و شری که از غمت در سر ماست
  8. شمارهٔ ۱۲۲افسانه شهر قصه مشکل ماست
همه‌ی رباعیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.