پرش به محتوای اصلی
مجد همگر مجد همگر

معمیات

شمارهٔ ۵

چیست ای شاه گنبد زرین

که در او پنج چیز موجود است

بوی او روز بزم یاران را

خوشتر از بوی عنبر و عود است

اندرونش به طعم و شیرینی

بهتر از پاره‌های معقود است

دانه‌ها کاندروست با همه نفع

یکی از نقل‌های معهود است

فضلهٔ تخم او به کار آید

گر از او دست شوی مقصود است

پوستش گوسفند را علف است

نیست چیزی در او که مردود است

غیر از این‌ها خواص او در طب

از مداوات‌های محمود است

با همه خاصیت که هست او را

بندهٔ خاص آب عنقود است

ادامه‌ی معمیات

  1. شمارهٔ ۷مرد چون قلب نام خویش اندوخت
  2. شمارهٔ ۸حصاری چیست سنگین و مدور
  3. شمارهٔ ۹پنج سی عقد نام یار من است
  4. شمارهٔ ۱۰دلبری دارم و هر کس که بود همنامش
  5. شمارهٔ ۱۱فرموده اقتراحی صاحب علاءالدین
  6. شمارهٔ ۱۲ای داده روزگار درت را به طوع بوس
  7. شمارهٔ ۱۳ایا بلند منش صاحبی که دست قدر
  8. شمارهٔ ۱۴چیست آن عاشقی به فرهنگی
همه‌ی معمیات ←

مجد همگر درباره‌ی مجد همگر

خواجه مجدالدین هبه‌الله بن احمد (یا محمد) بن یوسف همگر ملک‌الشعرای دربار سلغریان و مشهور به ابن همگر و مجد همگر (زادهٔ ۶۰۷ هجری قمری در یزد یا شیراز– درگذشتهٔ ۶۸۶ هجری قمری در اصفهان) از شاعران پارسی‌گوی سدهٔ هفتم هجری است. وی در نیمه‌های سال ۶۰۷ در یزد زاده شد (مولد او را شیراز هم نوشته‌اند و احتمال داده‌اند متولد شی...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.