پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

رباعیات

شمارهٔ ۷

یکعمر رهم بدیر خمار افتاد

کارم بکلیسیا و زنار افتاد

بد عاقبی که در این آخر کار

بازم سوی مدرسه سرو کار افتاد

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۹عمری است که عمر به تعب میگذرد
  2. شمارهٔ ۱۰دیشب صنمی وعده بازارم کرد
  3. شمارهٔ ۱۱لب جز لب سیگار بدان لب نرسد
  4. شمارهٔ ۱۲تا جامه گلگون ببرش دوخته شد
  5. شمارهٔ ۱۳درمیکده جامی ار بصد جان بخشند
  6. شمارهٔ ۱۴شاید، که ترا فتنه عالم نامند
  7. شمارهٔ ۱۵می نور دل و دیده انگور بود
  8. شمارهٔ ۱۶هر کس سخنی گوید از آغاز وجود
همه‌ی رباعیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.