پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

رباعیات

شمارهٔ ۲۷

یکچند بکوی میفروشان بودم

یکچند ز جمع خرقه پوشان بودم

القصه چو نیک دیدم از خامی بود

این عمر که جوشان و خروشان بودم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۲۹زلفت فتد ار بکف پریشش سازم
  2. شمارهٔ ۳۰میخواست دلت که بیدل و دین باشم
  3. شمارهٔ ۳۱سر در سر سودای جهان میباشم
  4. شمارهٔ ۳۲قربان تو و طبع ملول تو شوم
  5. شمارهٔ ۳۳از تابش آفتاب بیتاب شدیم
  6. شمارهٔ ۳۴یک چند پی شیخ مناجات شدیم
  7. شمارهٔ ۳۵چندی پی کارهای بیهوده شدیم
  8. شمارهٔ ۳۶ما سر همه در خوردن و خفتن داریم
همه‌ی رباعیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.