پرش به محتوای اصلی
میرزا حبیب خراسانی میرزا حبیب خراسانی

رباعیات

شمارهٔ ۳۳

از تابش آفتاب بیتاب شدیم

وز آتش گرمای نجف آب شدیم

گویند شراب سر که گردد بنجف

ما سر که بدیم، باده ناب شدیم

ادامه‌ی رباعیات

  1. شمارهٔ ۳۵چندی پی کارهای بیهوده شدیم
  2. شمارهٔ ۳۶ما سر همه در خوردن و خفتن داریم
  3. شمارهٔ ۳۷ما با تو یکی جان بدرون دو تنیم
  4. شمارهٔ ۳۸رسوای سر کوچه و بازارم کن
  5. شمارهٔ ۳۹ایجان جهان حبیب را قهر مکن
  6. شمارهٔ ۴۰آن سنبل و گل بهم در آمیخته بین
  7. شمارهٔ ۴۱ای سنبل تو همیشه تاب آلوده
  8. شمارهٔ ۴۲از اهل خراسان سخن خیر مگو
همه‌ی رباعیات ←

میرزا حبیب خراسانی درباره‌ی میرزا حبیب خراسانی

میرزا حبیب الله شهیدی (زاده ۱۲۲۸ خورشیدی، ۱۲۶۶ هجری قمری در مشهد - درگذشته ۱۲۸۷ خورشیدی، ۱۳۲۷ هجری قمری) (در بعضی منابع نام او را میرزا حبیب الله مجتهد رضوی یا حسینی هم نوشته‌اند) متخلص به «حبیب» و معروف به «حبیب خراسانی» شاعر، عارف و مجتهد شیعی دورهٔ قاجاریه بوده‌است (در خراسان با عنوان «آقا» شناخته می‌شده). پدرش میر...

زندگی‌نامه و دیوان کامل ←

متن شعر به نقل از گنجور.